Gewoon DOEN!

Geplaatst door

Ik weet niet hoe het komt maar iets te vaak heb ik een periode waarbij alles te veel moeite lijkt. Voordat ik ergens aan begin ga ik denken en analyseren en wat als, stel dat en dat heeft het gevolg dat…… En vaak eindigt het in : pffff ‘echt zo geen zin in….’ Hoe vermoeiend is dit? Gelukkig heb ik ook periodes dat ik bij problemen/zaken/acties niet eens na denk en gewoon aan de gang ga en lekker bezig ben. Het liefst maak ik er 1 lange periode van maar hoe?  

Hoe ziet die “alles is me te veel moeite” uit?

Ik analyseer en denk me suf, zo suf dat ik vaak niet meer weet hoe ik aan een taak kan beginnen. Vaak genoeg stel ik de taken uit en pak ik alleen de leuke zaken op die me niet veel moeite kosten. Een aantal keren lossen problemen zich ook wel eens vanzelf op. Ideaal! Helaas werkt dat niet echt mee want zo hoop ik stiekem dat alles vanzelf opgelost wordt….. Een illusie echt een illusie Car!

Te vaak is alles me te veel en als ik denk dat ik iets opgelost heb c.q een actie uitgevoerd heb krijg ik er ook weer 10 nieuwe acties voor terug. Dit werkt ook niet heel motiverend. Ik zie er gewoon even de lol niet meer van in, ofzo. Mega ontmoedigend. 

Joehoe! Ben ik de enige of hebben meer mensen dit? 

Dus dan vraag ik me af. Zit ik half in een burn-out? Ben ik liever lui dan moe? Doe ik gewoon teveel zaken (lees werk) die gewoonweg niet bij mij passen? Of moet ik niet zeuren? Of, heeft iedereen dit eigenlijk wel maar doen we allemaal net alsof we heel goed bezig zijn? 

Of is het gewoon mijn oneindige vermoeiende vorm van perfectionisme die me lam legt? In combinatie met het altijd in negatieve zin nadenken over zaken en op het “ergste voorbereid” zijn. Een mechanisme die er sinds kind af aan dus in is gaan zitten.

Wijsheid komt met de jaren

Ik weet inmiddels al heel veel meer over mezelf ten opzichte van 5 jaar geleden en 10 jaar geleden en noem maar een aantal jaar op. Ja wijsheid komt met de jaren! Maar het komt ook door het aan te pakken, door te ontdekken waarom je zo denkt of werkt.  

Dus ik ben nogal een denker, constant. Een perfectionist, tot in den treure. Trek me aan wat anderen van mij of mijn werk vinden, helaas. Overal zie ik beren waardoor alle spontaniteit weg is. Daarnaast vind ik van mezelf dat ik creatief ben, dat ik oplossingsgericht ben, dat ik goed voorbereid ben, dat ik soms briljante ideeën heb en goede grappen. Helaas worden die grappen niet altijd begrepen. Volgens mijn vriend komt dat omdat, als ik de grap maak, er niet bij lach en mensen niet begrijpen dat ik dus een grapje maakte. Dat van die goede grappen is dus eigenlijk een grap want zo goed zijn ze niet.

Ik wil graag constant in de flow zitten. Maar hoe???

Ik begrijp dat gewoon DOEN de oplossing is. Gewoon een stapje zetten en de rest ontvouwt zich vanzelf. Realiseren dat er geen perfect geasfalteerde, rechte weg van A naar B bestaat. Dat zou deze perfectionist wel heel graag willen en anders zelf maken. 

De weg bestaat uit hobbels en kuilen, haarspeldbochten, scherpe bochten en heel veel afslagen en soms kom je een slagboom of stoplicht tegen, of heb je je tank leeggereden. Vaak is de weg ernaartoe hetgeen waar je het meeste uithaalt. Lekker muziekje aan, zon op je snoet, zien, genieten en gedachteloos gaan. Er moet wel onderweg gestopt worden om bij te tanken of iemand mee te nemen of juist af te zetten. 

De hele weg in 1 keer voor je zien is onmogelijk. Start gewoon die auto en zie vanzelf wat er op je pad komt. ‘Zonder bluf is het leven duf’ is een quote die ik vaak in mijn hoofd opnoem als ik voor een moeilijke beslissing sta die vooral met lef tonen te maken heeft.

Gesterkt door die quote ga ik het dan gewoon DOEN. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *